تولید حرارت ایمن و پایدار در بویلرهای گازی، نیازمند ترکیب دقیق اکسیژن و سوخت است. این فرآیند حیاتی در قطعه‌ای به نام مشعل پکیج (Burner) انجام می‌شود. سلامت پره‌های این قطعه و تمیز بودن نازل‌های تزریق گاز، تعیین‌کننده راندمان حرارتی و جلوگیری از تولید گازهای سمی است. مسدود شدن شیارهای این قطعه به مرور زمان باعث تغییر رنگ شعله و افت شدید کیفیت احتراق می‌شود که نیازمند سرویس دوره‌ای و تخصصی توسط تکنسین‌ها است.
مشعل پکیج (Boiler Burner) یک منیفولد استیل یا آلومینیومی مجهز به چندین ردیف پره (Blade) شیاردار است که مستقیماً در کف محفظه احتراق و زیر مبدل اصلی نصب می‌شود. طراحی آیرودینامیک این قطعه بر اساس اصل ونتوری (Venturi Effect) انجام شده تا احتراق بهینه‌ای ایجاد کند. نازل‌های تزریق گاز (ژیگلور): گاز تنظیم شده توسط شیر برقی، از طریق اوریفیس‌های بسیار ریز (ژیگلور) با فشار بالا به داخل گلویی هر یک از پره‌های مشعل تزریق می‌شود. مکش هوای اولیه (Primary Air): تزریق پرفشار گاز باعث ایجاد یک خلاء نسبی در دهانه پره‌ها شده و هوای تازه (اکسیژن) را به داخل محفظه پره می‌کشد تا پیش از رسیدن به سطح مشعل، با گاز به خوبی مخلوط شود. سطح احتراق: مخلوط گاز و هوا از شیارهای ظریف روی سطح بالایی پره‌ها خارج شده و توسط الکترود جرقهزن مشتعل می‌گردد تا یک شعله یکپارچه و آبی‌رنگ ایجاد کند.
در شرایط استاندارد، شعله پکیج باید کاملاً آبی، پایدار و بدون پرش باشد. تغییر رنگ شعله اولین و مهم‌ترین هشدار در خصوص گرفتگی مشعل و اختلال در نسبت ترکیب گاز و هواست. بروز هرگونه آلودگی در این قطعه، علائم بصری و حرارتی مشخصی به همراه دارد. زرد یا نارنجی سوختن شعله: اگر پرز فرش، گرد و غبار یا دوده مسیر ورود هوای اولیه (زیر پره‌ها) را مسدود کند، گاز بدون اکسیژن کافی می‌سوزد که نتیجه آن شعله‌ای زرد رنگ، ضعیف و دوده زن است (خام‌سوزی). انفجاری روشن شدن: گرفتگی شیارهای خروج گاز روی سطح برنر باعث می‌شود گاز به‌صورت یکنواخت توزیع نشود؛ در نتیجه گاز در محفظه جمع شده و با یک صدای مهیب مشتعل می‌گردد. بوی گاز خام یا دود: احتراق ناقص (Incomplete Combustion) ناشی از کثیفی مشعل، باعث تولید دوده سیاه روی فین‌های مبدل اصلی و انتشار بوی نامطبوع گاز نیم‌سوخته در اطراف دستگاه می‌شود.
نادیده گرفتن سرویس دوره‌ای مشعل و کارکرد طولانی‌مدت دستگاه با شعله زرد، خطرات جانی و مالی جبران‌ناپذیری به همراه دارد. احتراق ناقص مستقیماً گاز کشنده مونوکسید کربن (CO) تولید می‌کند. عوارض مخرب عدم سرویس این قطعه شامل موارد زیر است: خطر خفگی خاموش: تولید بیش از حد مونوکسید کربن در اثر خام‌سوزی، میتواند از ظرفیت سیستم تخلیه دود عبور کرده و به داخل فضای مسکونی نشت کند. عایق شدن مبدل اصلی: دوده‌های سیاه تولید شده روی فین‌های مسی مبدل اصلی می‌نشینند. دوده یک عایق حرارتی قوی است که مانع از انتقال گرما به آب شده و باعث جوش آوردن دستگاه و ارور ترموستات حد می‌شود. سوختن پره‌های استیل: اگر گاز در داخل گلویی پره (به‌جای سطح آن) مشتعل شود (پس‌زدن شعله)، حرارت متمرکز باعث ذوب شدن و دفرمه شدن پره‌های استیل برنر می‌گردد.
تمیز کردن مشعل پکیج یک فرآیند کارگاهی حساس است که باید با رعایت کامل پروتکل‌های ایمنی گاز انجام شود. هرگونه آسیب فیزیکی به ژیگلورها یا شیارهای برنر، راندمان دستگاه را نابود می‌کند. تکنسین‌ها برای سرویس ایمن این قطعه باید مراحل زیر را طی کنند: قطع کامل گاز و برق: پیش از باز کردن درب محفظه احتراق، دوشاخه را از پریز کشیده و شیر اصلی گاز زیر دستگاه را کاملاً ببندید. شستشو با فشار آب و باد: مشعل را از منیفولد گاز جدا کرده و شیارهای آن را با استفاده از فشار آب ولرم و برس پلاستیکی نرم (هرگز از برس سیمی استفاده نکنید) بشویید. سپس با کمپرسور باد، داخل پره‌ها را کاملاً خشک کنید. عدم دستکاری ژیگلورها: سوراخ نازل‌های گاز (ژیگلور) بسیار دقیق کالیبره شده‌اند. هرگز برای باز کردن گرفتگی آن‌ها از سوزن، می‌خ یا مته استفاده نکنید، زیرا گشاد شدن سوراخ باعث خام‌سوزی شدید می‌شود. نشتیابی اجباری: پس از نصب مجدد مشعل روی منیفولد، حتماً اتصالات گازی را با کف صابون غلیظ یا نشت‌یاب الکترونیکی تست کنید تا از عدم نشتی اطمینان حاصل شود.
مشعل پکیج یا برنر، قلب تپنده تولید حرارت است که نیازمند ترکیب دقیقی از گاز و اکسیژن می‌باشد. علت زرد سوختن شعله پکیج و انفجاری روشن شدن دستگاه، در ۹۰ درصد مواقع به گرفتگی شیارهای این قطعه با گرد و غبار و پرز فرش برمی‌گردد. احتراق ناقص علاوه بر کاهش شدید راندمان و ایجاد بوی دود، مستقیماً خطر تولید مونوکسید کربن را در پی دارد. سرویس و تمیز کردن مشعل پکیج باید به‌صورت سالیانه، با استفاده از فشار هوا و برس نرم، و صرفاً پس از قطع جریان گاز توسط تکنسین‌های مجاز انجام گیرد تا ایمنی احتراق تضمین شود.
